Dag 45 (en 46) – Terug naar huis!

Foto’s.. maar vier deze keer!

Jaa.. het eind is hier: ‘s ochtends vroeg om 6 uur ging de wekker al. Voor de zekerheid even wat tijd genomen om de laatste spullen in te pakken. Via de carpool lane reden we richting het vliegveld. Bij Alamo leverden we de auto weer in met het low fuel lampje een groot deel van de reis aan. In de shuttlebus reden we richting het vliegveld. Hier zagen we bij het inchecken alweer wat andere Pixelgenoten die voor de zekerheid ook wat vroeger waren. Het was even afwachten hoe zwaar de koffers zouden zijn. We mochten vijftig pond aan gewicht in de koffer hebben zitten, en ik had 52.5 pond. Gelukkig had ik dezelfde controleur als Johan: met zijn 57.5 pond en ik met mijn overgewicht werden gewoon goedgekeurd. Sjoerd moest nog wel wat uit zijn koffer halen, hij had helaas een andere die er wel moeilijk over deed. Gelukkig had hij nog een paartje oude verrotte schoenen bij hem die hij thuis waarschijnlijk toch had weggegooid. Dit was goed genoeg en we vlogen weg rond 11 uur, allereerst naar Philadelphia en daarna naar Amsterdam. We zouden bijna 24 uur later aankomen, dus we waren ook zoiets onderweg. Met het tijdsverschil van 9 uur eraf en de reistijd van en naar het vliegveld erbij.

Vijf uur later bereikten we Philadelphia waar we even een herlanding moesten maken. De landingsbaan was nog bezet dus halverwege de landing gaf het vliegtuig ineens weer flink gas. Je weet natuurlijk nooit of ze dit omroepen om ons gerust te houden, maar de tweede landing ging prima. We hadden genoeg tijd om nog even rond te lopen en wat te eten/drinken, terwijl ik met Ruud wachtte tot hij zijn gitaar kreeg die hij apart had moeten inchecken.

Gelukkig hadden we de wind mee, en een kleine zeseneenhalfuur later stonden we weer op Nederlandse bodem, woensdag om half 11 ‘s ochtends. We waren allemaal wat moe en namen afscheid van elkaar. Bij sommigen waren er wat ouders die op hen wachtten, anderen gingen zelf weer naar Enschede. Mijn ma wachtte me op en na een broodje halen gingen we met de auto weg naar het huis van mijn ouders. Ik wist al dat ze zou komen en toch vond ik het erg relaxt dat ik niet in de trein hoefde te zitten. Anderhalfuur later zat ik thuis op de bank en kon ik bijkomen, maar niet alvorens ik eerst mijn ouders nog een paar uur vanalles en nogwat had verteld. En ze beloofde om de blogs af te maken.

Klaar!

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 44 – Universal Studios Hollywood!

Foto’s.

Zo.. De laatste dag dat we wat gaan doen in les Americanas. Het ontbijt was nog crappier dan gisteren: de donuts waren op en toen we om meer donuts vroegen kregen we er eentje bij die je met een vergrootglas nog niet kon zien… Dus maar weer langs de supermarkt en richting Universal Studios. Dit was een langere rit dan gisteren, maar gelukkig kon ik al behoorlijk gebruik maken van de carpoolstrook. Die zit op de grotere wegen helemaal links en je mag er alleen op als je met 2 of meer mensen in de auto zit. En met de file rijdt het wel wat relaxter dan op de vijf banen ernaast. Je merkt aan hoe weinig mensen relatief gezien op die carpoolstrook rijden hoeveel mensen alleen in de auto zitten. Die carpoolstroken helpen ook weer niet zoveel met mensen: de carpoolstrook ging vaak net zo hard of zacht als de andere stroken.

Eenmaal aangekomen bij Universal Studios loop je eerst door een klein stukje winkelstraat met veel souvenirwinkels en wat entertainmentdingetjes. Binnengekomen met de dagpas (die je voor 10 dollar meer kan om laten zetten in een jaarpas) gingen we eerst de hoofdattractie doen, waar we net als voor de rest van de attracties bijna niet hoefden te wachten omdat het maandag in november is en dus niet bepaald druk: de Studio Tour. Met drie karretjes aan elkaar vast rijdt die langs de studios waar films worden opgenomen en sets in de buitenlucht zoals die van Jaws, War of the Worlds (met de kapotte Boeijng) en stukken nagebouwd stedelijk (New York), Mexico, Wild Western, Desperate Housewives, enzovoort. We moesten af en toe stil zijn omdat er dan werd opgenomen. Bij Mexico kreeg kar drie de waarschuwing dat ze daar nat konden worden: er kwam binnen een korte tijd een enorme hoeveelheid water naar beneden geraasd, die vervolgens weer werd afgevoerd aan de onderkant en vast wel weer werd opgeslagen voor de volgende groep. Indrukwekkend om te zien! Ook maakten we een aardbeving in een metrostation mee, waarbij een vrachtwagen en een elektriciteitspaal door het plafond kwamen. Het gaafst was nog een tunnel waarin we onze 3D-bril mochten opzetten. Er kwamen ineens drie-dimensionale t-rexen op ons af en werden we gered door 3D King Kong terwijl we af en toe wat natgespoten werden en het karretje ook mee bewoog! Erg spannend ;)

Hierna bedachten we nog geen genoeg thrills hadden gehad dus gingen we naar de snelste achtbaan met allemaal Egyptische scarabs en mummies. In vergelijking met Disney ging die wel sneller en was het donkerder dan de meeste attracties daar, maar was die wel snel afgelopen. We moesten met vier roltrappen naar beneden om er te komen: konden we mooi genieten van het uitzicht over delen van Los Angeles en natuurlijk de eraangegroeide steden. Andere attracties waren Shrek 4D, The Simpsons Ride, Terminator 2 3D, en Special Effects Stage. Shrek 4D had als wachtmuziek Funky Town, een leuke ode aan het meest irritante liedje van de studiereis! Elke attractie was net weer even anders waardoor het meestal wel leuk was. Terminator was duidelijk al wat ouder, maar was leuk omdat ze filmbeelden afwisselden met mensen die over stage renden en met echte losse flodders schoten. Vooral de shotgun van Arnie maakte een enorme knal! De Special Effects Stage was minder boeiend: ze deden voornamelijk alsof ze grappig waren en lieten wat effecten zien. Dat grappig zijn konden we niet waarderen, en de special effects met een bolletjespak hebben we tijdens de studiereis al ervaren maar nog een stuk nieuwer en beter.

Na de half-Mexicaanse lunch met gare BBQ chips en een knuffel aan de rondlopende Spongebob was het tijd voor de House of Horrors. “Do not touch the live actors, they will not touch you” staat er als je eigenlijk al te ver naar binnen was. Huh? We dachten dat het weer een attractie was waar we dan zitten en filmpje te zien krijgen. Niet dus. Een kerel die met zijn vrouw ook net binnen was vroeg aan me waar ik mijn Lakers-shirt vandaan had. Na de uitleg legde ik mijn hand op zijn schouder en schrok hij zich kapot. Het kostte me veel moeite om hem ervan te overtuigen dat ik het maar was, maar als ik wist wat de rest van het huis voor ons in store had, dan had ik dat nooit gedaan…

In bijna elke kamer liepen we door een enge filmset (Egypte, Frankenstein, Dracula, Weerwolfland) en dan was er ergens wel weer een acteur die je keihard liet
schrikken. Het was niet normaal scary. Gelukkig was het ook op een gegeven moment weer voorbij en konden we naar de grote afsluitende show van de dag:
Waterworld. De film schijnt best slecht te zijn, maar dat weerhoudt deze korte adaptatie er niet van spectaculair te zijn: luide knallen van pistolen. En het
eindigt allemaal met enorme ontploffingen en steekvlammen. Wij zaten net in de veilige zone op de tribune waar we ook niet nat werden. De show zat helemaal vol, en na afloop liep iedereen weer net zo hard naar buiten. Erg gaaf!

Ik reed ons weer terug en we gingen weer eten bij de Thai waar we twee avonden eerder ook hadden gegeten. Weer maakten ze fouten met de bestelling: Sjoerd kreeg het verkeerde hoofdgerecht, dit werd gelukkig wel snel rechtgezet. Het was echter gezellig en lekker genoeg dat het ons niet zoveel uitmaakte. Nadat we de koffers alvast hadden ingepakt gingen we met ons drieën nog even langs bij de Mattijs, Niels, Ties en Steven die in een hotel in de buurt van het vliegtuig zaten. Ondanks de gezelligheid bleven we hier niet al te lang: morgen moeten we alweer supervroeg op om de auto in te leveren en ‘s ochtends alweer in het vliegtuig te stappen richting Schiphol..

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 43 – Disney!

Foto’s.

Sjoerd is vandaag jarig dus hadden we in Monterey een cadeautje voor hem gehaald. Er sneaky even tussenuit om een boek te halen over de presidenten van de VS. Sluit mooi aan op de VS-reis en vindt Sjoerd ook wel interessant. Het boek is helaas wat aan de zware kant dus we hoopten dat hij het makkelijk naar NL mee kon nemen. We hebben ook even gezongen, dat hoefde niet van hem maar natuurlijk deden we dat wel ;)

We aten bij het hotel, hier hadden we welgeteld 1 kleine vette suikerbomdonut per persoon en een vieze cornflakes. Na dit tegenvallende ontbijt gingen we langs de supermarkt om inkopen te doen voor de rest van de dag, en reden we richting Disneyworld! De route hadden we gisteravond al deels gedaan, dus ondanks een zware file kwamen we er langzaam doorheen. Bij file in Los Angeles rij je soms een flink eind weer door, en dan staat het weer even vast, dan rij je weer door. Net een echte file!

Eenmaal bij Disney parkeerden we de auto en werden we met een treintje naar de ingang van het park gebracht. Hier kregen we al dertig veiligheidswaarschuwingen, wat de rest van de dag de hele tijd herhaald werd. Waarschuwingen zijn af en toe best nuttig als van “hey let even op!”, maar deze waarschuwingen gingen ondertussen het ene oor in en het andere oor uit. Verder hebben we een prima tijd gehad in Disney: de hele sfeer is “magical”, zowel in de attracties als erbuiten. Alleen de lunch is nog erger dan de prut die je krijgt bij het restaurantje met massavoer op de UT.. maar ik had honger dus at alles natuurlijk op (wel als enige). We hadden ook een button gekregen met “first-time visit” erop, wat ook weer een leuk aandenken was natuurlijk (ben die van mij alweer kwijt geraakt).

De attracties waren wel leuk. Geen enkele ging over de kop, maar we zijn in bijna alle attracties wel 2x geweest. Niet in die ene waar je enorm nat wordt (Splash Mountain: Sjoerd en ik kwamen er als twee verzopen katten uit), maar wel Indiana Jones, Big Thunder Railroad en Matterhorn. De Space Mountain was wel de snelste maar je zat in het donker dus zoveel zag je helaas niet. Indiana Jones was erg leuk gedaan met effecten als het decor dat naar voren beweegt terwijl je stilstaat zodat het lijkt alsof je naar achteren rijdt. Omdat het al november was hoefden we bijna nergens lang te wachten! De wachttijd was maximaal een half uurtje behalve voor de Space Mountain.. maar daar hadden we een ‘fast pass’ voor waarmee je je wachttijd ergens anders kan doorbrengen dan in de rij – in de rij voor een andere attractie! Die geeft je dan tussen bepaalde tijden vijwel direct toegang tot de attractie: dan loop je zo langs alle wachtrijen. Je mag ‘m maar eens in de zoveel tijd inzetten maar het is wel een slim systeem om een lange wachtrij voor je favoriete attractie te omzeilen!

Ook leuk was dat we bij attracties als Finding Nemo Submarine Voyage en de Buzz Lightyear Astro Blasters weer dingen tegenkwamen die we zagen bij het bedrijfsbezoek aan Disney Imagineering. Tegenvaller was dan weer ‘Innoventions’ en het huis van de toekomst, waar je eerst een sponsorpraatje van een kwartier moet aanhoren van het bedrijf dat de attractie blijkbaar gebouwd en gesponsord had, en daarna mag je rondlopen in de gesponsorde omgeving met Playstation consoles en andere ‘toekomstige technologieën’ die allang op de markt zijn. We hadden bij Disney Imagineering gehoord dat bedrijven tientallen miljoenen betalen om deze attracties te mogen sponsoren, maar ik prikte er zo doorheen en liep in een keer naar de uitgang. Ik vond het walgelijk dat zoiets even de Disney-sfeer moet verzieken.

Uiteindelijk zijn we tot 9 uur ‘s avonds in het park gebleven, na een lekker avondeten met wederom een overheerlijke burger met friet. Het vuurwerk hebben we helaas gemist, we dachten dat dat om half 9 zou zijn maar het was om half 10, en de attractie waar we toen inwilden was helaas stuk. Toen zijn we maar naar huis gegaan: we waren moe en hadden geen zin om nog langer te wachten. In totaal zijn er 3 attracties door de dag heen stilgezet en weer gerepareerd, ik vroeg me toch wel een beetje af hoe oud het materiaal allemaal is. Eenmaal terug in het hostel vielen we snel in slaap en dachten we stilletjes alweer aan morgen: Universal Studios. Bij het avondeten hadden we al afgesproken dat we hier morgen heen zouden gaan.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 42 – The end draws near..

Foto’s.

Vandaag komt het einde van de reis pas echt in zicht. We rijden naar onze laatste bestemming: alweer terug naar Los Angeles. Daar blijven we nog 2 dagen maar het is de laatste stop van onze reis. De dag begon met vroeg opstaan, een okay ontbijt en een lange rit in het vooruitzicht. Ik zet de TV aan, deze gaat natuurlijk naar kanaal 1. Daar zit dus nooit een zender op, wellicht bij wet om oneerlijke voortrekking te voorkomen van een bepaalde zender die iedereen ziet als je in een hotel de TV aanzet? De TV bij het ontbijten staat recht boven ons hoofd hard te blèren, dit maakt mijn ochtendhumeur er niet beter op. Iedereen weet ondertussen dat als ik ‘s ochtends wat chagrijnig ben: laat me even lekker met rust, dan trekt het wel bij!

We rijden Highway 1 af: een mooie kustrit die me doet denken aan de kustroute 2 jaar geleden in het zuidwesten van Noorwegen. Het is niet zo woest als in Noorwegen maar doet zijn goede naam eer aan. Af en toe maken we een stop om een paar foto’s te maken en even te genieten van de oceaan en mooie rotsformaties. Omdat we nog maar een kwart tank hadden voordat we begonnen met rijden en we het gas wat duur vonden in Monterey hoopten we onderweg wat beters tegen te komen. Helaas waren er maar weinig benzinestations en werd de benzine daarom steeds duurder naarmate we verder reden. Toen we toch maar gingen tanken was het bijna 2x zo duur als in Monterey..

Ik wissel het rijden af met Johan: nadat ik het eerste stuk langs de kust heb gereden ga ik achterin zitten. We rijden weer wat meer landinwaards en ik dommel half weg. We luisteren naar een superromantisch liefdesliedje. Dit doet me toch afvragen of dit gebeuren al bestond en of de romantiek ook al bestond in de 19e eeuw en eerder. De Hollywood-romantiek zoals we die kennen is uitgevonden tijdens de depressiejaren (jaren 30) door Hollywood en Disney. De generatie van mijn ouders zette zich deels af tegen dit soort Hollywoodromantiek. Geregistreerd partnerschap is in Nederland natuurlijk al een tijdje een vervanging van de traditionele manier van trouwen. Om mij heen zijn nu echter behoorlijk wat mensen die wel voor het romantische trouwens plus huwelijksreis kiezen. En het ook op een zo romantisch mogelijke manier vieren. Echt in het verleden kijken kan ik niet dus ik kan het natuurlijk niet echt vergelijken. Morgen gaan we naar Disney, een wereld vol van de romantiek die ik zojuist heb beschreven.

Toen ik in Santa Barbara weer ging rijden ging het lampje en geluidje voor “change oil” weer aan. Nou ja, nog 1,000 miles rijden, dat halen we toch niet meer. We slapen weer in een motel-achtig gebouw net als met de studiereis in LA. De plek ligt tussen Disney en Universal Studios in, zodat allebei de parken nog enigszins bereikbaar zijn. Ik slaap na enige moeite voor de 3e keer in uitklapbed. Er was iets fout gegaan met de reservering en pas na aandringen van Johan snapten ze dat dat bed een oplossing was. Ze hebben met hun 2 sterren hotel duidelijk meer moeite met een goede service geven dan de andere plekken waar we geweest zijn. Maar ik heb wel van ons drieën het vaakst in een eigen bed geslapen ;)

Van the gang of three wilde Thomas naar de Best Buy om een adapter te kopen voor zijn MacBook (zijn oude was stuk). Terug hebben we een heel eind gereden, lekker wat gepraat en muziekie aan. Was lekker relaxt even genieten van de tijd die we nog hadden in de VS. Op een gegeven moment stond er een auto voor ons bij het stoplicht voor rechtuit, en gaat stoplicht voor links op groen. Aangezien de stoplichten een beetje raar over de weg staan leek het al als je een beetje verkeerd keek of wij groen hadden. Die bestuurder was niet echt aan het opletten, die reed zo voor mijn neus door het rode stoplicht voor de afslaande auto’s van de tegenoverkant naar hun links. Daar zat helaas voor de bestuurder ook een politieauto bij, die maakt dus een U turn en rijdt zo die auto achterna.. en waren we even blij dat ik die auto niet achterna reed.

Gepost in Geen categorie | 1 Reactie

Dag 41 – Vis, vis, vis..

Foto’s.

Vandaag was het dus weer een standaard Hotel Inn Express ontbijtje. Het weer was niet geweldig, maar gelukkig regende het niet. Het was alleen wat kouder dan we gewend waren van het Californische kustweer. ‘s Ochtends hebben we de 17-mile drive gedaan. Dit is een 17-mile lange rit over een gelijkgenaamde weg die in het mooiste gedeelte betaald is. We betaalden $9.95 om door de gated community Pebble Peach te mogen rijden, in essentie een golf resort met de weg die langs de kust en door een stukje naaldbos loopt. Je hebt wel een mooi uitzicht over de Stille Oceaan en we zijn regelmatig even gestopt om een frisse neus te halen en wat foto’s te maken. We wilden natuurlijk wel waar voor ons geld! Het mooiste was de Lone Pine Tree. Dit is een enkele boom die op een stukje land staat dat uit de kust loopt. Hier hebben we ook mooie kiekjes van gemaakt.

We reden terug door stukjes bos richting Monterey, waar we eerst nog even wat kaarten op de bus hebben gedaan voordat we naar het Monterey Bay Aquarium gingen. Hier, in een van de grootste aquaria ter wereld, hebben we veel vissen en ander watergezelschap gezien. De zeeotters werden gevoerd en deden wat truukjes om hun eten te verdienen. Dit sloten ze af met een praatje over hoe je zelf kan bijdragen ‘Go organic!’. Dit deden ze overal waar ze wat lieten zien en wat vertelden, en werd erg irritant. Ook andere dieren werden gevoerd, zoals aalen die zich door gaten in rotsen wurmden. Ze hebben er een grote collectie verschillende kwallen, zeepaarden en zeedraken: erg aparte beesten. Flamingo’s zijn eigenlijk geen vissen maar die hebben ze toch ook, net als pinguins, anemonen en octopussen. Ook hebben ze een expositie over menselijke vervuiling van de natuur, waar je natuurlijk jouw senator een e-mail kan versturen om ze meer aandacht voor de natuur en het klimaat te vragen.

Een lunch mocht ook niet ontbreken: een enorme schijf gegrilde tonijn met een berg friet en gigantic fanta orange. Ik kreeg het eten net op, en werd aangemoedigd door de rest om het te laten staan (bijna iedereen liet wat staan). Bikkel dat ik ben heb ik het natuurlijk opgegeten! De rest van de middag hebben we in het hotel doorgebracht. Vanwege het weer hadden we geen zin in het zwembad, maar we hebben nog wel wat blogs geschreven en het motel in Los Angeles geboekt, ergens tussen Disneyworld en Universal Studios Hollywood (ook een park) in, zodat we er mooi de komende dagen heen kunnen.

‘s Avonds hebben we gegeten bij een Sushi tent, waar ik natuurlijk ook wat sushi wilde proberen. We moesten wel een tijdje wachten op een plek in het restaurant, maar uiteindelijk kregen we 12 stukjes sushi met verschillende soorten vis erop: best lekker! Na het eten zijn we weer naar het hotel gegaan waar ik Zelda Phantom Hourglass heb uitgespeeld en we weer lekker rustig aan hebben gedaan. Ook vond Thomas dat hij nog nooit een kussengevecht was begonnen, echt 1 minuut nadat hij was begonnen met mij met een kussen slaan in een baldadige bui :p

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 40 – Mon-teh-ray!

footoos.

Vandaag was het tijd voor hetzelfde ontbijt als gisteren. Na het achterlaten van een fooitje in de hotelkamer reden we richting Monterey (uitspraak Mon-teh-ray), waar we heengaan om een stop in het midden te hebben tussen Sacramento en Los Angeles. Ook is hier zeker nog wat te doen en te zien maar dat komt morgen ;-) Onderweg zouden we nog een paar mooie plaatsen aandoen!

We reden eerst langs de Napa Valley. Californië is een van de belangrijkste wijnstreken, en dan vooral Napa Valley. Dit ligt iets ten westen-zuid/westen van Sacramento dus lekker op de route. Napa Valley viel helaas wel wat tegen wat betreft foto’s maken. Er was niet een leuk uitzichtspunt waar je een mooie foto van de vallei kon maken. Wel was het leuk hier doorheen te rijden en een beetje om je heen te kijken. Je rijdt langs de rand van de vallei, dat betekent veel omlaag en omhoog rijden en veel bochten maken. Door de bossen, wijnstruiken en al het groen.

Het was weer is tijd voor een mooi uitzichtspunt. Die kregen we ook toen we na de Napa Valley nog een klein stuk naar het westen en een stuk naar het zuiden reden: de Golden Gate Bridge bij San Francisco! Je parkeert vlakbij het punt en loopt dan omhoog. Hier zijn oude geschutswerken gevestigd die de baai tegen mogelijke aanvallen van buiten zouden verdedigen. Je ziet de enorme brug voor je, met links ervan San Francisco, en weer links daarvan de rest van de San Francisco Bay met Alcatraz ergens in het midden. Fantastisch! Naarmate je naar het punt loopt verdwijnt de stad achter de kabels van de brug. We reden over de tolbrug en betaalden bij de aankomst aan de overkant de tol.

We reden over Highway 1 langs de kust naar het zuiden. In Half Moon Bay stapten we uit om te lunchen. Het was echter donderdag en er was geen kip. De winkels in het kleine vissers shopping mall in Harbor Village waren allemaal dicht. Na even heen en weer lopen konden we gelukkig een cafeetje vinden waar ze ook lekkere Europese(!) sandwiches hadden. Echte geimporteerde ham en kaas, wow!

Hierna reden we nog een stuk verder naar Monterey, waar we wederom in een Holiday Inn Express zaten. We hebben een duik genomen in het aanwezige zwembad waar we meteen de andere aanwezige gast hebben weggejaagd met onze aanwezigheid. En ja, Johan’s camera is waterproof. Dat staat erop maar het is altijd toch even kijken of tie ‘t nog doet. Na een paar bommetjes kregen we een lekkere watermassage in het bubbelbad.

We maakten een ritje naar de American Diner in het centrum, waar ik aan de bar fish & chips heb besteld en gegeten en een zwart-witje heb gedronken. Met elk zwart-witje mocht ik weer uitleggen hoe ik die maak: eerst een halfje Sprite dan de andere helft Diet-Coke. Het weer is weer poep.. Oh wacht, dat is Nederland. Het weer hier is heerlijk, morgen wordt het weer tussen de 15 en 20 graden met weinig wind! (evil laugh) Morgen is het tijd voor Monterey zelf, dus gingen we weer ‘lekker op tijd naar bed’.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 39 – Sacramento – capitooltour

pheauteaux. Ik heb me nog geen enkele keer onveilig gevoeld in de VS. Soms leek het wel even beangstigend maar ik heb mezelf niet in een bedreigende situatie kunnen betrappen. Vandaag zijn we Sacramento, de hoofdstad van Californië ingekomen.

Het ontbijt was weer van de bekende Holiday Inn Express kwaliteit. Hierna gingen we Sacramento in en kwamen we langs het eerste gouverneurshuis. Op naar het capitool, van waaruit de staat Californië wordt bestuurd. Sacramento lijkt hierdoor een beetje op Washington DC (het capitool is ook een ) maar de stad is een stuk boeiender. Hier hadden we een leuk praatje bij de ingang met de mensen van de receptie. Die zeiden dat we even bij de guard moesten vragen of we bij de wachtkamer voor de gouveneur naar binnen mochten. Dit heb ik natuurlijk gedaan ondanks dat ie er intimiderend uitzag, maar helaas was het vandaag alleen ontvangst van gasten dus mochten we er niet in. Wat we nog steeds niet weten is waarom vandaag 3 november overal de vlaggen half-stok hingen.

We hebben een rondleiding gekregen in de capitol van een enthousiaste oudere kerel. Wij dachten dat de tour voornamelijk zou gaan over Sacramento, maar bij hem kwam de hele onstaans + politieke geschiedenis van Californië en Sacramento aan bod. Hij begon met de geschiedenis van de staat toen het nog geen staat was en het land door de Spanjaarden werd ontdekt en geclaimed (doordat de Russen dreigden vanuit Alaska meer het zuiden van Amerika in te trekken naar de vruchtbare grond). Sacramento lag op de kruising van een belangrijke rivier met belangrijke wegen naar SF en was neutraler dan SF zelf, zodoende werd het de hoofdstad. Zo verder vertelde hij ook veel wat we herkenden van onze tour in San Francisco. De Gold Rush, de aardbeving in San Francisco in 1906. Ook liet hij weer merken dat de staat in feite tot begin 20e eeuw in handen was van de Railroad companies. Toen kwam er (eindelijk) een wet die een einde maakte aan hun macht.

Hij vertelde ook over de shift van het noorden van Californië (San Francisco) als machtscentrum naar het zuiden van Californië (Los Angeles). Er wonen 38 miljoen mensen in Californië, wat tevens de 7e economie van de wereld is als je het als apart land beschouwd, vooral door Silicon Valley en bedrijvigheid waaronder Hollywood in en om Los Angeles. Hij en een stelletje uit Florida waren onder de indruk toen we vertelden dat Nederland de vierde grootste investeerder in Californië is en 75,000 banen heeft gecreeërd. We zijn ook in de 2e kamer van Californië geweest (heb ik ook een foto van gemaakt). Deze kamer is later ook nagebouwd in Texas, maar daar nét iets groter. Toen zijn verhaal over het politieke stelsel van de staat ging kwam ook wederom Nederland weer ten sprake. Hij verbaasde ons met zijn kennis over Nederland. Als laatste vertelde hij wat over de laatste gouveneurs van Californië (beginnende met acht jaar Ronald Reagan). De verkiezingen waren net gisteren geweest (van o.a. de Senaat en een aantal propositions); de benodigde 2/3e meerderheid in het parlement is nu niet meer nodig: een meerderheid van stemmen is genoeg om een besluit te nemen. Hij vond dit een goede kans om eindelijk is een paar langlopende problemen aan te pakken, en dat Johan, Thomas en ik de politiek van de VS hebben onderzocht hielp ermee dat we alles goed konden volgen en zelf onze mening konden geven.

We zijn na de lange maar erg leuke tour naar het oude, gerestaureerde gedeelte van de stad gelopen. Hier was dus Sacramento nagebouwd hoe het er in de Wild West jaren uitzag, compleet met treinen en stoomboot. Grappig om te zien was een standbeeld van een ruiter van de Pony Express, maar door alle souvenirshops was het totaalplaatje ietwat kitscherig. Toen we langs een waterkunstwerk liepen merkten we weer hoe erg het water overal naar chloor stinkt.. hoe ze die geur kunnen uitstaan is mij een vraag. Blijkbaar went het op een gegeven moment.

‘s Avonds hebben we bij The Old Spaghetti Factory gegeten. Dit ziet er uit als een eetfabriek, de sfeer was relaxt en het eten was best goed en had een goede prijs. Ik had hier een lekkere spinazietortellini. Omdat Johan niet had gezien dat bij het hoofdgerecht ook een voorgerecht zat, had hij een soup én een salade, dat was net iets teveel van het goede. Eenmaal terug in het hotel hebben we nog wat geblogd, en Oh Oh Cherso gekeken.

Nog even een ander onderwerp: het mooie van Amerika: hoe pauper je er ook bij loopt, er zijn altijd mensen nog meer shabby dan jij (zelfs met de zwervers excluded). Mode in de VS en in NL verschilt behoorlijk. In NL ben je hip als je er classy uitziet, met een overhemdje enzo, in VS ben je hip als je er sportief uitziet, met shirt (van een sportteam), eventueel pet en sneakers. Je ziet hier niemand met een dubbele overhemdkraag of een matje lopen, ook niet op universiteiten als Harvard. Misschien hebben we die misgelopen dat kan ook. We hebben er morgen wel een gezien, maar die had een redelijk normale polo aan en erg gestyleerd haar (haar naar een kant met een kuif naar de zijkant opgekamd), hij had geen matje.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 38 – Sequoia’s!

f00t00s1

Het ontbijt in Yosemite Village was duurder dan 10 dollar, maar wel erg goed, lekker en vulde ook prima. En wat wil je ook in zo’n uithoek. Scrambled eggs en bacon blijven een favoriet van mij. Na het ontbijt gingen we naar de souvenirshop waar de meesten nog wat hebben gekocht. Ik een poster van het park en een ansichtskaart: ik neem uit elke plaats waar we geweest zijn en die ik boeiend vond een ansichtskaart mee, die plak ik dan thuis op mijn kast zodat ik een mooie herinnering in mijn kamer heb hangen. En ik kan dan weer zien hoe onze reis is verlopen.

We zijn naar de Yosemite Falls geweest, dit ligt bijna aan de weg. Van 700 meter hoogte van de Yosemite Creek stort een van de hoogste watervallen ter wereld zich over ruim 400 meter naar beneden, om dan vervolgens een stukje lager een tweede keer te vallen, maar dan naar 0 meter hoogte. Hier hebben we uiteraard de nodige pica’s gemaakt. Bij de weg uit het park stopten we ook nog even bij een uitzichtspunt. Nadat we snel een parkeerplaats bemachtigd hadden en een touringbus Japanners hadden ontweken die alleen een stuk of tien oude Amerikanen bleek te bevatten zag ik hier dat dit het punt was waar de foto op mijn poster gemaakt is. Vlak voor de uitgang van het park stopten we kort bij Maripose Grove. Dit is een plek waar veel Sequoiabomen bij elkaar staan. Ondanks dat pas de 14-grootste Sequoia ter wereld in Yosemite staat zijn de nummers lager ook een zeer indrukwekkend gezicht. Deze bomen worden langer dan 100 meter hoog en dikker dan 8 meter breed. Dit zijn de grootste bomen op Aarde.

In Oakhurst hebben we weer met een goede burger gelunched. Hier zagen we ook op kranten dat de San Francisco Giants de World Series gewonnen hebben van de Texas Rangers (honkbal/de nationale titel). Honkbal bestaat uit twee leagues die na het seizoen een play-offs spelen en dan de winnaars van elke league een best-of-7 tegen elkaar voor de uiteindelijke titel. Leuk dat een team wint uit een van de steden waar we geweest zijn en waar ik het met Amerikanen een tijd heb gehad over sport. Ik waardeer Amerikaanse sporten veel meer sinds we hier zijn. Waar voetbal eigenlijk alleen leuk is voor de sfeer en de herhaling waarop je de paar doelpunten en net gemiste kansen kan zien is honkbal een nog tragere versie hiervan (bij elke gooi, en een wedstrijd kan vier uur duren aangezien het niet om tijd gaat maar om gespeelde ‘innings’ -> sets). Bij Basketbal worden er voortdurend punten gemaakt en gaat het steeds om raak of net mis: daar gebeurt in het spel zelf veel meer. American Football is dan een spel waarbij het aanvallende team steeds probeert terrein te veroveren en hier een paar kansen voor krijgt. Op welke manier ze dit proberen en of dit lukt is leuk om te zien (maar ik vind basketbal wel leuker). Alleen van ijshockey heb ik niets meegekregen. Elke sport wordt leuker als je meer doorhebt waar het om gaat en welke tactische keuzes erin meespelen. Het is mooi om te zien hoe een team kiest voor een tactiek en hoe deze zich uitspeelt.

Bij aankomst in Sacramento had de hotel-verantwoordlijke niet opgezocht waar de Holiday Inn Express precies zat. Hij was wat gemakzuchtig geworden omdat het hotel tot nu toe steeds vanaf de snelweg al te zien was. Maar ‘in de buurt van het conference center’ schiet niet op als het een paar blocks er omheen kan zijn in alle richtingen. Wij dus zoeken, Thomas uitstappen om het te vragen, blijkt de Holiday Inn 17 blocks verderop bij de snelweg te liggen. Wij zagen de bui al hangen en inderdaad, toen we er kwamen bleek dat we ‘Express’ waren vergeten. Wij weer terug en uiteindelijk wel het hotel gevonden maar was weer een uurtje later. Ach weer een leermomentje, achteraf maakt het ook niet uit ;)

We hebben gegeten bij een tentje in de buurt die er een beetje pauper uitzag maar waar het eten erg goed was. Sjoerd meende ook iemand te herkennen, maar kon niet plaatsen wie het was. Het water was er echter het goorst van wat we tot nu toe gehad hebben. Er zat zoveel chloor in dat we een paar slokken moesten nemen om zeker te weten dat het inderdaad zo vies kon zijn. Na het eten gingen we terug naar het hotel om te bloggen: we hadden eindelijk weer internet en konden dus weer bloggen, e-mailen en wat dan ook.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 37 – Waterval waterval

Pheauteaux.

Het was vandaag 1 november, en we merkten nu pas echt hoe lang we al wegwaren en dat we ruim de helft van de herfst in Nederland missen. Ik vind dat niet heel erg, die is meestal toch guur en nat: geef mij maar de lente en zomer in Nederland en de rest ergens anders.

Ik sliep alleen op een uitklapbed waarvan de dekens er steeds vanaf schoven. Ik deed ze weer goed maar dan schoven ze weer weg. Ik had dus helaas niet zo relaxt geslapen. Dat mocht de pret echter niet drukken: we gaan vandaag lopen in een van de mooiste natuurparken in de VS!

Het ontbijt deden we bij de koffiecorner in Curry Village. Dit is een tentje waar je een croissant en een kop koffie kan krijgen. Of een ander koffiebroodachtige substantie, maar niet normaal Amerikaans ontbijt zoals we dat min of meer gewend waren. We hadden pech: het grotere eetcentrum in Curry Village ging dicht vanaf november dus we moesten het hiermee doen of naar het andere dorpje, maar dan zouden we pas later aan de wandeling kunnen beginnen.

We gingen de Mist Trail lopen: een populaire route langs de Vernal Fall naar de Nevada Fall (twee mooie watervallen) richting de Half Dome: dit is een berg die op een halve bol lijkt. Dit is ook een van de belangrijkste features van het park, samen met El Capitan (een andere berg). We werden met een wederom gratis pendelbusje afgezet bij het begin van de trail. Het was al heerlijk rustig, en dit bleef het de hele wandeling. Het is heerlijk om hier (en elders) niet in het hoogseizoen rond te lopen. Dat maakt het een stuk relaxter lopen en kan ik veel meer genieten van de natuur en de rust. Bovenaan de eerste waterval waren platgemaakte rotsen waar we konden uitrusten. Hier hebben we ook meteen lunch gepakt. Er kwamen steeds eekhoorns op ons eten af en gelukkig hadden we Johan die ze met wat kabaal en achternarennen nog enigszins kon wegjagen. Die beesten hebben echt bijna geen natuurlijke vijanden en zijn nergens bang voor, het zijn net de duiven bij ons alleen kunnen deze zoogdieren flink uithalen en bijten.

Onderweg naar de Nevada Fall kwamen we een tijdje niemand tegen en de anderen van het reisgezelschap werden wat onrustiger: liepen we nog wel goed? Hoe ver was het nog? Het pad zelf werd wat moeilijker te lopen en niet iedereen had (berg)wandelschoenen aan, maar gewoon sneakers. Ik had zelf geen reden hieraan te twijfelen en vond het wel lekker rustig. Thomas zag nog iets bewegen wat waarschijnlijk een bergleeuw is geweest, maar die is nog banger voor ons vijven dan wij überhaupt voor hem kunnen zijn. Gelukkig kwamen we wel al snel weer iemand tegen. Het was nog een klein stukje lopen naar de top van de waterval. De Nevada Fall was nog indrukwekkender dan de Vernal Fall, niet alleen omdat hier het water hoger lijkt te vallen maar ook omdat dit een nog grotere accomplishment was.

Het was even kijken hoe we weer zouden teruglopen, gelukkig hadden we de John Muir Trail als ander pad die ons naar beneden zou leiden. Deze was wat langer maar ook minder stijl. Minder gevaarlijk dus, en we konden harder doorstappen. Met de zon net verdwenen achter de hoge bergen kwamen we weer bij het pendelbusje aan. Uiteindelijk hebben we zeker 12 kilometer flink omhoog en omlaag gelopen. Johan heeft aan het eind bijgehouden via een programmaatje hoe we hebben gelopen, die is hier te vinden.

Na wederom een paar gezellige potjes blackjack was het weer tijd voor slapen voor een reis terug naar stedelijk gebied. Deze keer hadden we de kachel wel aan en heb ik lekker geslapen.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Dag 36 – rijden, rijden, rijden naar Yosemite..

Foto’s.

Bij het wakker worden en bepalen van de route werd waar we gisteravond al bang voor waren werkelijkheid: wegens sneeuwval was de Tioga Pass Road afgesloten. Dit stond aangegeven op internet en helaas werd het bevestigd na een telefoontje naar het park. Deze route is de logische aansluiting op een rit vanaf Vegas door Death Valley naar het park. We moesten dus besluiten of we zouden omrijden via Fresno op de highways, of dat we alsnog een bezoek aan Death Valley zouden brengen en dan ten noorden van de Tioga Pass Road een weg door Yosemite zouden nemen. Omdat de tweede optie zoveel langer zou duren dan de eerste hebben we onze eerste echte tegenslag deze reis moeten incasseren door onze beslissing: we missen Death Valley.

De reis zelf was vooral lang en niet heel boeiend. We hadden gelukkig geen tegenslagen en we kwamen aan het eind van de middag volgens planning aan bij de ingang van het park. Het kostte deze keer 20 dollar om naar binnen te komen. We rijden binnen op de flank van een berg tussen andere hoge bergen, met een waterplas hier en daar en de hele tijd overal om ons heen bos. Onderweg zagen we de herfst langzaam haar invloed uitoefenen op het landschap: er stonden al een aantal geelgekleurde bomen. Ook zagen we een mooie waterval, waarmee we een nieuw geluk hadden: Yosemite NP is veel mooier als de watervallen aanstaan. Meestal doen die het in de zomer wel maar in de herfst niet meer. Een uur later waren we bij de receptie.

Overal staan bordjes die je waarschuwen tegen beren. Maar weinig hoe je ze weg moet jagen; juist veel meer over hoe je ze uit je auto houdt. Als je eten, drinken of erg ruikerige spullen zoals toiletspullen open in je auto laat liggen heb je een kans dat een beer eraan komt en de auto openscheurt om erbij te komen. En plaats het in een ‘bear-proof’ container buiten je tent. Wij waren al later in het seizoen dus misschien waren sommige beren al begonnen met hun winterslaap. Of hadden ze juist wanhopig eten nodig dus nog meer kans dat ze zich dichterbij mensen zouden begeven… Uiteindelijk hebben we zelfs geen beren gezien.

Toen we onze reservering wilden bevestigen in Curry Village hoorden we dat het vannacht weer gaat vriezen. Het werd daarom streng afgeraden in een tent te zitten zonder verwarming, zoals wij van plan waren. Tijdens het boeken in San Francisco leek ons dat een prima optie. We kregen gelukkig een goedkope upgrade naar een houten cabin met kachel! Hier hoef je ook niet je eten buiten de cabin te plaatsen: die zijn zelf al bear-proof.

We hebben wat in Yosemite Village (naburig dorpje) gegeten en zijn vroeg gaan slapen. Op de terugweg reden de auto’s voor ons erg rustig en gingen stil staan.. was er iets gebeurd? Nee, er stonden wat herten langs de kant van de weg te grazen, misschien kwamen ze ook wel de weg op. Ook ik heb even de auto stilgezet zodat we wat foto’s konden schieten. De herten hier kijken allang niet op van een flits meer of minder: Amerikanen hebben ook geen fotocamera’s zonder flits en weten überhaupt al niet hoe ze die moeten uitzetten. We gingen vroeg slapen met veel zin in de mooie bergen van morgen en de lekere warmte in de cabin, na een paar potjes blackjack.

Gepost in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld